Siham, mogelijk sharia-scherprechter voor afvalligen in wording

- door de koningin, die ook haar zakmes in haar jeansbroek heeft, en nog aantrekkelijkere dingen dan dat

Dit hele artikel vertelt Sihams verhaal zonder veel vragen aan haar te stellen. En de teneur is er dus één van sympathie: zij lijkt goed 'geïntegreerd', is bereid hard te studeren en te werken, spreekt 'mondig' over haar basisrechten die geschonden zijn, met de daarbij gebruikelijke emotionele overdrijving ("nergens welkom  zijn, dat is een klap in je gezicht"), enz, enz.

Nu, ik zou wel vragen willen stellen aan Siham. Te beginnen met: hoe kan zij in Godsnaam dit hele verhaal ophangen, en veel meer nog dan dat, haar eigen studies tot arts opofferen, aan niets meer dan een letterlijk voorschrift uit het zogenaamde heilige boek van haar veelgeliefde zogenaamde religie? Een letterlijk voorschrift dat over niets meer gaat dan een hoofddoek? Die zij verder overal mag dragen, behalve dan in de school? Hoe kan zij zoveel manifeste onzin in overeenstemming brengen met haar geliefde religie? Dat valt toch gewoon niet uit te leggen!

En als zij daarop dan zou antwoorden, dat er nu eenmaal letterlijk geen weg voorbij gaat aan het letterlijke voorschrift van de koran, dan zou ik haar toch voor alle zekerheid willen ondervragen over de waarachtigheid van haar nadrukkelijk opgevoerde tolerantie tegenover andere moslim-vrouwen die geen hoofddoek dragen. Is zij er zich van bewust dat deze tolerantie onverenigbaar is met andere letterlijke voorschriften uit dezelfde koran? Hoe zal zij reageren als andere moslims haar duidelijk maken dat haar eigen tolerantie eigenlijk niet getolereerd kan worden?

Ik zou met andere woorden een antwoord willen krijgen op de vraag: is deze vrouw, die haar artsenstudies heeft opgeofferd aan het hoofddoekenverbod, in staat doodsoordelen uit te spreken over afvalligen in een andere sociale context dan de huidige Westerse, indien die andere sociale context dat van haar verwacht?

Ik zou vermoeden dat Tom Ysebaert zich ook zulke vragen heeft gesteld toen hij tegenover haar zat. Maar waarom schrijft hij er dan niet over?

Ik heb het zelf nog niet geprobeerd, omdat ik zulke mensen niet ken, maar als journalist zou ik eigenlijk met elke moslim, en misschien vooral met de publieke figuren, de volgende test uitproberen.

(1) Je citeert, en geeft duidelijk aan dat je alleen maar iemand anders citeert, namelijk Arthur Schopenhauer, over de koran (er zijn uiteraard alternatieven, en ook de profeet kan als voorwerp genomen worden):

"The bellicose character of this book with its repeated calls of "Raise your swords and slay the unbelievers!" is enough to inspire a savage fanaticism in even the simplest and most self-effacing of believers. This means that the Koran isn't so much a religious book as it is a fiery call to arms; as such, it is the most disgusting piece of propaganda ever written, shamelessly enlisting the disenfranchised and exploiting the emotional volatility of the young as the raw material by which it spreads its tentacles."

(2) Dan zie je verder afhankelijk van de reacties. Maar één mogelijkheid daarbij is dat je uitdrukkelijk aangeeft het eens te zijn met Arthur Schopenhauer.

De bedoeling van de test is uiteraard uit te maken in hoeverre de moslim die tegenover je staat bereid is jouw recht op leven, vrijheid en eigendom onvoorwaardelijk te respecteren (en uit dit recht volgt dus dat je, zoals iedereen trouwens, over de koran of de profeet je eigen mening mag hebben en uitdrukken), ook en vooral als de letterlijke voorschriften van de koran hem gebieden het recht van ongelovigen NIET te respecteren.

Ik denk dat men zeer vlug tot het inzicht zou komen dat er gewoon geen weg aan voorbij is: indien de zondaars (moslims) niet van de zonde (islam) gescheiden worden, dan zal er alleen nog maar gewelddadige zelfverdediging tegen moslims overblijven op de dag dat zij de rechten van ongelovigen beginnen te schenden. Hetgeen tot nu toe alleen maar met lage intensiteit en informeel gebeurt, zoals je ervaart wanneer je als dhimmi een zelfbewuste moslim op straat in de ogen kijkt, of hem vraagt op het voetpad uit te weg te gaan ipv zelf in de goot te stappen zoals het van een dhimmi verwacht wordt.

Ik heb deze mening niet zelf ontwikkeld, maar ze gevonden bij Koenraad Elst, die volgens mij heel wat overtuigender argumenteert dan Ayaan Hirsi Ali, die voor de rest en al een hele tijd dezelfde conclusie verdedigt.

‘Nergens welkom zijn, dat is een klap in je gezicht'

Blikvanger - SIHAM, MONDIGE PLEITBEZORGSTER VAN DE HOOFDDOEK OP SCHOOL

dinsdag 05 februari 2013, Van onze redacteur Tom Ysebaert

‘Mijn droom was om arts te worden. Maar met een hoofddoek kan dat niet', zegt Siham. Gekrenkt is ze. Nog steeds. En met de herbevestiging van het hoofddoekenverbod komen alle emoties terug. ‘Ik hecht veel belang aan basisrechten, onderwijs en godsdienst, en net die werden toen geschonden. En nu opnieuw. Dat is zo oneerlijk.'

Siham met hoofddoek en geschonden basisrechten

Siham en haar geschonden basisrechten

Siham spreekt, zoals Westerlingen ook, van wie ze het waarschijnlijk geleerd heeft, over haar basisrechten, zonder te beseffen dat de basisrechten waarover zij het heeft helemaal geen basisrechten zijn, maar aanspraken (op gratis onderwijs bijvoorbeeld). Aanspraken waarvoor men dan afhankelijk is van de staat om ze ingevuld te krijgen (en de keerzijde daarvan, de fiscale kwestie, laat ik hier verder maar buiten beschouwing).

Door systematisch rechten te verwarren met aanspraken is het verre van zeker dat Siham of Westerlingen nog in staat zijn hun eigenlijke rechten te onderkennen (leven, vrijheid, eigendom), en bijgevolg te verdedigen tegen schendingen.

Daar waar Westerlingen vooral vergeetachtig zijn op dit centrale punt, kan men toch vermoeden dat zij waarschijnlijk wakker zullen schieten als de schending van hun rechten 'te ver gaat': met de schending van hun eigendomsrechten en contractvrijheid door de staat hebben zij zich al in grote mate verzoend, maar bij aantasting van hun recht op leven en vrijheid zouden zij waarschijnlijk toch achterdochtig worden.

Bij Moslims bestaat echter het vermoeden, dat zij er helemaal geen probleem in zullen zien dat de staat die rechten schendt in opdracht van hun geliefde religie. De sharia bestaat tenslotte uit niets anders dan (1) een mensvijandige beknotting van de rechten van de gelovigen; (2) een algehele ontkenning van de rechten van de ongelovigen, en (3) een tussenstatuut voor de dhimmis. 

PS: Last week on Saturday I had dinner with three engineers working for the same oil extraction equipment manufacturing and service company: a German, an American (Texan) and a Jordanian (Palestinian originally, born in Jenin, but from a well-connected family descending from the prophet, although not the Hachemite family). The 'conflict' didn't come up. And there wasn't enough time to bring it up in a sensible manner. Just regular guys getting on fine with each other and interesting to talk to. The German guy corrected me: the first industrial extraction of oil ever occurred in Celle (Germany) around 1859, and Celle is today an industrial center for extraction technology with around 70 specialist companies. I told them that Brussels was like Washington DC, a city for highly educated useless people working for the government, like myself. That gave them a laugh. It felt good to know that not all people are losing their nerve. (While sitting next to him, I thought, of course, of asking the descendant of the prophet about his beliefs. But decided to avoid the question. So I wasn't really much more courageous than Tom Ysebaert.) 

Natural law and Friedrich Nietzsche's discovery of the individual

Or how it is not the madness of the prophet that is the problem, but his godforsaken self-righteousness and disrespect of the natural law. 

- by the emperor, always carrying his pocket-knife in his pocket 

In another post I have already related Koenraad Elst's short history of the prophet's madness, which to some extent was based on facts taken from a book by Herman Somers, "Een andere Mohammed" (1993), but was otherwise simply based on facts from scripture. I haven't done any work at all to verify these facts, I only have done some more reflective reasoning on it. Which means that if these facts aren't accurately described here, but similar facts can well be established, so that the reasoning is not invalidated by my carelesssness with the facts, then this carelessness is totally irrelevant for my result.

In truth, it would even be better to say from the beginning that the facts of the prophet's madness do not matter at all, because he is in any case free to be mad; as long as he respects other people's right to make another choice and not to follow him in his madness. Because that's what the natural law says, we already know that, even before wrapping our head around the prophet's madness.

First step: the prophet has experienced his first visual and auditory hallucinations and reflects upon them in his mind; he comes to the conclusion that he is in danger of becoming a madman, because he cannot very well reconcile his experience of the hallucinations with his idea of a healthy state of mind as he had experienced it before the hallucinations started. He may have made additional reflections to himself, such as: it's not healthy, but these hallucinations are transitory events, they go away again and then I feel quite OK; so if I just lock myself up in my house during these unhealthy phases, I will be fine and nobody will notice.

Rational conclusion of the first step: the prophet appears to be a soundly reasoning man (i.e. fully using his capacity for reason).

Second step: as is already clear in the first step, he must of course worry about what his fellow men will think of him once they start to notice that he is regularly the victim of transitory hallucinations. In this second step he starts to worry that his fellow men will not be very tolerant of the transitory derangement of his otherwise healthy mind, and will not just let him lock himself up in his house for a while and continue to take him seriously as their fellow man when he comes out of his unhealthy state of mind again; he finally convinces himself that his fellow men will definitely not be tolerant and simply condemn him as a madman when they find out about his hallucinations. That's a prospect of life he finds so despairing that he seriously contemplates suicide.

Rational conclusion of the second step: the prophet still appears to be a soundly reasoning man, but he has started to include projections into his reasoning instead of facts, projections mainly about what other people will think of him and of how that will affect his future life in the society of his fellow men.

Third step: he has a wife and he goes to inform her of his state of mind and to find out what she thinks of his suicide plans. I do not know what his wife thinks, but she submits him to her feminine test ("let's fuck"), and when that helps to make the visions go away, she probably concludes that he is not really dangerous to herself. So his wife does not conclude that he is simply becoming mad, she tells him that he should go on living with his transitory hallucinations and that everything will be fine.  She may have made other suggestions to him about the meaning of the hallucinations, but I do not really think that they matter all that much. What matters is what the prophet thinks. And the feedback he gets from his wife completely changes his mind: that is the important point to grasp. He completely changes his mind although there is not much new evidence contained in the exchange with his wife. He already knew that the hallucinations were transitory before having the more precise experience that he could make them go away by pleasuring his wife. In fact, the only new insight he can draw from the exchange with his wife he doesn't seem to realise: that his initial idea of transitory hiding periods from his fellow men can be abandoned in exchange for the far more pleasant idea of transitory love-making sessions with his wife in order to bring the hallucinations under control and to actually make them go away by his own and his wife's initiative. So he doesn't chose this new pleasant option available to his thinking. He choses instead to completely change his mind about the hallucinations themselves, and rather than understand them as hallucinations, as he has done so far, to understand them as messages coming from God.

Rational conclusion of the third step: the prophet still appears to be a soundly reasoning man, but on top of the non-factual elements in his thinking coming from the second step (the fear of his fellow men's misunderstandings), he has now started to discard factual new elements (his wife's healthy sexual influence on him) that he could have used very logically for his initial purpose, in a way that is moreover naturally positive, namely to decide whether to go on with his life as a transitory madman or not: yes, I can go on with my life, the trouble with the hallucinations can be kept under control with my wife's help far better than I thought initially, and there is no need to be all that afraid of my fellow men misunderstanding me, because they'll just think that I have fallen in love again with my wife. One cannot say that he has simply become unsound and illogical in his reasoning. But one can say that he has made a surprising and individualistic choice among the various options available to him. He has chosen to let himself be encouraged by the fact that his wife is not afraid of him becoming a madman to start to like his hallucinations and to see them in another light than he was doing initially. He has started to see himself not as a victim of unhealthy transitory hallucinations, but as a prophet receiving God's regular messages.

Fourth step: his more or less sound individualistic reasoning during the first three steps is transformed into a paranoid and dominant wish not only to prevent his fellow men's misunderstandings of his hallucinations, but to impose on his fellow men his own understanding of his hallucinations as God's messages. From now on, he wants his fellow men not just to accept him as their fellow man, he wants his fellow men to accept him as God's prophet and to accept the messages he receives from God as divine revelations.

Rational conclusion of the fourth step: he may still be a soundly reasoning man, but in his practical dealings with his fellow men he has clearly veered off towards a mythomaniacal or simply opportunistic manipulation of his fellow men's thoughts and actions, which is a clear case of disrespect of their natural right to make up their own minds and lead their lives accordingly.

What has all this to do with Friedrich Nietzsche and natural law? It shows how natural law ('to each his own') is the underlying logic by which an individual's thinking is constructed in exchanges with other people who are different from him and make their own choices. And how an individual's reasoning in these exchanges with other people can be at the same time logical and individualistic, i.e. an expression of his freedom to make up his mind in a logically sound manner no matter what other people do or think. This was Friedrich Nietzsche's discovery of the individual, of the individual's freedom to make his own choices in a rationally sound manner. It is the insight that human reason is certainly constraining, but it is never constraining in a way that reduces the degree of rational freedom available to the individual to zero. There is no 'single solution' that imposes itself rationally on all men in the natural order of human conviviality. There are only individualistic solutions as chosen by each man for himself.

Where it all gets out of hand is when the individualistic choice made by the prophet to become a prophet in his own mind translates into disrespect of other people's right to make their own individualistic choices. That is a clear disrespect of the natural law.

The same individualistic choice to believe in the prophet is of course available to Muslims, but for them as well as for their prophet, that individualistic choice cannot translate into disrespect of the natural law, i.e. disrespect of other people's right to make a different individualistic choice.

People are indeed individualistically free to make up their own minds. But in order for all of them to be equally free, the natural law must be respected in all cases. Not a single instance of disrespect of the natural law can be tolerated if individual freedom is to survive for all.

"It is needful to kill the enemy, whether a wild or creeping thing or a human being." - Democritus 

How food handling regulations at the Belga Café create surprising frictions with customers

- by the emperor

Dr. Henry A. Murray, Analysis of the Personality of Adolph Hitler: With Predictions of His Future Behavior and Suggestions for Dealing with Him Now and After Germany's Surrender 

I haven't looked into it, and won't do so in the near future as I have other things to do. But from the little bit I can see right away I will only look into it to see how close they come to what people like Eric Voegelin or Karl Kraus already saw in the 1930s. The Americans had Eric Voegelin at their disposal starting from 1938, but he didn't like the East Coast establishment very much and went to work in other places. Eric Voegelin explains it very clearly in his 1964 lectures: there were of course quite a number of decent Germans, people who weren't taken in at all by his so-called charisma and saw him for what he was, "ein Trottel". When some of those came into direct contact with Hitler, it was typically a one-time event, Hitler didn't want to repeat it. That's exactly the William Blake quote on Richard Landes's masthead. ["Always be ready to speak your mind and a base man will avoid you." - William Blake, 1796]

The kind of question I find interesting is how this sort of dialogue could also be established in public discourse. In other words, how the leaders of the other powers could have recreated that situation in which Hitler would have been exposed as "ein Trottel" to the world. A thing that would have induced decent Germans to feel less helpless. So that they might have been encouraged to come out with their exact same opinion about Hitler, and would possibly have been able to simply shame him into resignation. If you think that that is just speculative dreaming and not applicable to the real world, you must also realise that you are actually saying that politics always and everywhere is like war, and that there is simply nothing we can do about that, at all.

I'm quite certain that the fundamental reason why foreign leaders did not succeed in exposing Hitler to the world as an idiot is that they never even thought of trying to do that. And they never even thought of trying to do that because they couldn't see him as an idiot themselves. Which says a lot about them, about politics, and about the crime story that was the nazi-period. And the same stupidity is being played out again for 65 years now in world politics, with Israel being just one of the more obvious examples.

Democratic politics is dangerous. Very dangerous. Especially as long as people are unable to see that it is not the best available option. Which they aren't as far as I can tell. In that same café, I met an Englishman with his wife, and showed him my piece on "Natural law and Nietzsche's discovery of the individual; or how it is not the madness of the prophet that is the problem, but his godforsaken self-righteousness and disrespect of the natural law". Asking him whether it made any sense to him. He said it did. But then immediately continued saying that it would never be enough, because we live in a society, and simply leaving people to their own devices is something we definitely shouldn't do, the law of the jungle would prevail, etc, etc. His wife weighed in to explain the benefits of social security and publicly funded education. I tend to be distracted in cafés, and simply forgot to ask them the question: fine with me, but why don't you give us backward people who would like to go back to the 13th century the opportunity to opt out of your beneficial system? Well, as I forgot to ask the question, I can't tell you their answer. But I'm sure they have one. An answer that is somewhat similar to that of the prophet: if you're not with us, you're against us, and we will deal with you accordingly. See how dangerous it is?

There was another nice girl in that café, working, preparing the food behind a counter, in an almost transparent light t-shirt showing her bra and beautiful breasts. When I came back to her to ask for more bread because I was hungry, she started to do complicated things with gloves on her hands and a pincer, while there was a whole pile of baguette ends they are apparently instructed to discard right in front of her. I stopped her: just give me some of those, I like crusts. She reluctantly dropped the pincer, and grudgingly gave me what I wanted with her gloved hands. I must find a way to make up with her the next time I'm hungry in that café. 

Paardenvleesschandaal nu ook in Syrië?

- door de koningin, met haar notebook in bed en een stapel kranten, keizertje afgehaald door chauffeur, die veel te veel sigaretten heeft gerookt toen wij nog, wel, betere dingen te doen hadden dan kranten te lezen en blogposts te schrijven over politiek natuurlijk, wat had je gedacht!  

Dat paardenvleesschandaal! Al een hele tijd aan de gang, naar het schijnt, en in continue uitbreiding. Ik weet er niets over, omdat ik haast geen kranten lees, of heel selectief, om mijn stemming niet te bederven. Die koppen over het paardenvleesschandaal heb ik dus übersprungen, dat klopt, omdat ik dacht dat het weer zo'n kwestie was van overheidsregels, Europese regels zelfs, die politici gebruiken als verdoken reclame. Reclame voor henzelf natuurlijk, dat is de betekenis van het woord reclame. Op meerdere niveaus zoals zij dat noemen, dus lokaal, nationaal, en Europees. Het niveau! Van die politici, wat anders, die zich laten kennen als politici bezorgd om de mensen die ze willen beschermen met regels. Echte beschermengels, actief in de weer (dubbele onderlijning) om zich de vraag te stellen, en maatschappelijk te debatteren, hoe zij kunnen verhinderen dat mensen die geen paardenvlees lusten ook geen paardenvlees op hun bord krijgen. Zie, dat is de truc. Dat mensen die geen paardenvlees lusten het nooit in hun hoofd zouden halen om paardenvlees op hun bord te leggen kan uit het bewustzijn gehouden worden door het woord krijgen te gebruiken in plaats van het woord leggen. Nochtans zou dat altijd het betere woord zijn, want iemand moet het er toch altijd leggen, dat paardenvlees, op dat bord. Het schandaal moet daar iets mee te maken hebben, al weet ik het niet, want de reclamecampagne met bijbehorend maatschappelijk debat over de invoer van de regels moet al een tijdje geleden zijn. En toen heb ik ze ook übersprungen bij mijn selectieve lectuur van de kranten, dat moet het zijn. De opwinding, neen, commotie beter (opwinding is een mooi woord dat ik alleen nog voor iets anders ga gebruiken), in de verdoken reclame voor onze politieke beschermengels door hun journalistieke verslaggevers, gaat bijgevolg over de niet-inachtneming van die regels door producenten van allerlei voedingsproducten die volgens de regels geen paardenvlees mogen zijn. Allemaal het gevolg dus van die eerste verdoken reclamecampagne, zou ik denken. Wat wil je. Als je regels instelt om de mensen geen paardenvlees te doen eten dat zij niet lusten, en de mensen dan zover krijgt met je verdoken reclamecampagne dat zij hun verstand niet meer gebruiken en op die regels vertrouwen, dan krijg je blijkbaar het onverwachte effect dat er producenten van voedingsproducten zijn die daarvan gebruik maken om de mensen voor paardenvlees een hogere prijs te laten betalen dan zij zouden betalen als zij hun verstand nog zouden gebruiken. Ik weet niet of je hier nog kan volgen. Zelf heb ik het moeilijk om mij alle implicaties voor de geest te roepen, en te houden, en ze dan uit te leggen zonder dit stukje tien keer langer te maken dan het al is. En ik wil eigenlijk ook nog iets zeggen over de mensen die wel van paardenvlees houden, zoals ikzelf dus, wat de reden is waarom ik er iets wil over zeggen. Over het feit dat het zo moeilijk is om nog goed paardenvlees te vinden. En over mijn vermoeden dat dat ook wel eens het voorspelbare gevolg zou kunnen zijn van de onverwachte effecten van die regels die ingevoerd zijn in het belang van de mensen die geen paardenvlees lusten. Mens toch. Of beter: zogezegd toch, een  reclamecampagne heeft tenslotte altijd een opvallend verleidingsobject nodig. Mij krijgen ze daarvoor niet, dat heb ik de keizer al meermaals beloofd. Moeten beloven eigenlijk, met telkens de vraag hem nog eens goed te tonen wat zij niet krijgen, en waarom. Geen probleem voor mij hoor, maar als ik nadien honger krijg naar paardenvlees, dan onststaan de problemen. Gegarandeerd! Ik heb nochtans ooit gehoord dat Chicago bekend was om zijn paardenvleesindustrie. Industrie! En Vilvoorde ook. Er was mogelijk zelfs een verband tussen Vilvoorde en Chicago, de wereld is klein, en de paardenvleesindustriëlen waren waarschijnlijk ondernemende mensen, of zij waren geen industriëlen geweest. Maar daarover heb ik dus niets gevonden in de kranten. Dat was mij anders wel opgevallen, en mij bij mijn selectieve lectuur bijgevolg niet ontsnapt. Zoals al gezegd, ik lust paardenvlees. En kan mij maar moeilijk voorstellen dat ik daarin alleen ben, paardenvlees is tenslotte lekker. Hierbij dus mijn wens als koningin: wat uitleg graag over de teloorgang van de paardenvleesindustrie. Al zou goed paardenvlees nog beter zijn, en de hele uitleg overbodig maken. In de veronderstelling dan dat de teloorgang van de paardenvleesindustrie ten eerste een feit is, en ten tweede overbodig was. In de zin dat hij alleen het onverwachte gevolg was van overbodige regels. Wat ik alleen maar kan vermoeden bij gebrek aan een heldere andere verklaring. Of juister, bij gebrek aan een verklaring tout court. In je ondergoed word je gezet, als koningin! Voortdurend!

Dat verband met Syrië in de titel heb ik alleen gemaakt om ook iets over Syrië te kunnen vertellen. Ik heb gelezen in de krant dat Jorn De Cock zich afvraagt welk regime nu zijn eigen bevolking bombardeert. Ik heb mij daarbij de vraag gesteld hoe Jorn De Cock erin slaagt om zich die vraag te stellen, openlijk en in de krant. Want dat zegt toch wel iets over Jorn De Cock, die al een hele tijd in het Midden-Oosten zit om antwoorden op dit soort vragen te zoeken. En daar blijkbaar niet erg goed in is, of hij zou de antwoorden gewoon in de krant kunnen zetten. Wij krantenlezers betalen hem tenslotte daarvoor zijn verblijf in het Midden-Oosten. Voor die antwoorden, en niet om stomme vragen te stellen in de krant. Hij laat wel zien hoe hij grote inspanningen levert door dezelfde vraag ook aan de Syriërs te stellen, de Syriërs die slachtoffer zijn van de bombardementen. Je mag de slachtoffers nooit vergeten, dat klopt. Maar dat doe je dus niet door ze in hun hemd te zetten en hen met opzet vragen te stellen waarop zij het antwoord niet kunnen kennen. En hen dan belachelijk te maken door ze in de krant op te voeren als simpele geesten die niet meer te vertellen hebben dan dat zij bommen op hun huis gekregen hebben. Bommen die letterlijk uit de lucht zijn gevallen. Dat is niet de juiste manier om de slachtoffers te eren, Jorn De Cock! Ik, de koningin, ben kwaad op jou! Knoop dat in je oren! Ik wil je stomme vragen niet meer lezen in de krant! Klungelaar!

Wie doet wie wat aan, waar en wanneer? Ik heb als koningin nooit een opleiding voor journalist gekregen, en ook niet gevolgd. Maar ik zou toch heel spontaan verwachten dat journalisten leren zich die vraag te stellen. Wij krantenlezers doen het tenslotte ook, en lezen daarom een krant, in de hoop dat de journalisten die wij betalen voor ons de antwoorden gaan zoeken. Ik weet het, dat heb ik al gezegd. Dat ik het nog eens doe is mijn verdoken manier om te zeggen dat ik ontevreden ben met de antwoorden die ik te lezen krijg. Wat ik trouwens ook al gezegd heb, indirect dan, door van in het begin aan te geven dat mijn lectuur van de kranten doorgaans selectief is. Dat is het grote nadeel in mijn positie van koningin, dat ik het verdomme allemaal zelf zou moeten doen, ook zelf zou willen doen, maar het niet meer kan.